ρΟζ

 Ήταν εκεί με όλους και μόνη. Πως τα καταφέρνει; Τα φέρνει όλα βόλτα.Βόλτα; Είπα βόλτα; Όχι φίλε μου. Τρέξιμο λέγεται αυτό. Ακατάπαυστο τζόκινγκ συν κάποια πολύ γρήγορα ανοίγματα, που λέμε, των 5000 χιλιομέτρων. Μαύρη φωτιά που σκοτεινιάζει τον ήλιο, αλλά του δίνει και μια ανάσα από την κάψα του. Για σένα λοιπόν που νομίζεις ότι θα σταματήσεις την κίνηση αυτή, χιλιάδων δευτερολέπτων,αυταπατάσαι. Το ροζ ελεφαντάκι θα συνεχίσει την δουλειά του μέχρι να σε δει ξαπλωμένο,αιμόφυρτο, να παρακαλάς για την γλυκιά του μακριά προβοσκίδα. Εξαντλεί την κάθε σου δύναμη και το διασκεδάζει. Κουνάει τα αυτάκια του και μυρίζεις γαλήνη, αέρα καθαρό,τον γαλανό ουρανό. Το μεγάλο του κωλαράκι χορεύει σε ρυθμούς που σε καλούν κοντά του και κλείνεις τα μάτια υπνωτισμένος,σαγηνευμένος, κουνώντας τα άκρα σου σαν μαριονέτα. Μέτα κλάνει. Σε κλάνει με νάζι. Πάνε όλα τα γλυκά σκέρτσα του. Απλά χέζει και κάθεσαι και βλέπεις την τεράστιες βερβέλες να ξεπετάγονται από το ρυθμικό κωλαράκι του. Βγάζει την στολή και εμφανίζεται με την πραγματική της μορφή. Μαύρη φωτιά. Αλλά ο Γκάνταλφ δεν είναι εκεί να την ξορκίσει. ''You shall not pass''στριγκλίζω, τίποτα. Με παίρνει μαζί της, με σκοτεινιάζει, γίνομαι κάρβουνο. Η σκόνη μου αναμιγνύεται με τον άνεμο, με τα δέντρα, με όλα. Και μαζί της. Έγινε. Αχ, ανακούφιση. 

Orange Machine Station

  Εδώ και πολύ καιρό έχω σταματήσει να παίρνω λεωφορεία και τρόλεϊ. Το τρένο όμως το χρησιμοποιώ, είναι γρήγορο. Φτάνεις εκεί που θες, την ώρα που θες. Ειδικά σε συνδυασμό με ποδήλατο, κανείς δεν αμφιβάλλει ότι φτάνεις σφαίρα, ίσως και πιο νωρίς από την ώρα που έχεις ραντεβού. Σήμερα το πρωί όμως επέλεξα το τρόλεϊ. Ήθελα να περιμένω στη στάση. Να κάτσω στο παγκάκι της κατασκευής και να περιμένω. Την υπομονή μου να προπονήσω, τους περαστικούς να βλέπω, τα σκυλιά του δρόμου να χαϊδεύω, αλλά κυρίως στόχος, να περιμένω.

 Αργούσε πολύ και η ευτυχία με κατέκλυζε. Το πορτοκάλι τέρας με τα δύο κέρατα δεν φαινόταν πουθενά.

-Το τρόλεϊ και εσείς; άκουσα μια φωνή δίπλα μου. Χωρίς να κοιτάξω απάντησα.

-Εεε, όχι ακριβώς.

-Εδώ είναι η στάση του 5, για να ξέρετε.

-Ξέρω, ξέρω  Περιμένω...! Καλά ποιος περιμένει το τρόλεϊ, ενώ υπάρχει το τρένο, που με συνδυασμό με ένα ποδήλατο πας εκεί που θες πολύ γρήγορα; σκέφτηκα.

-Για να μην περιμένετε άδικα σας το λέω.

-Τι άδικα ρε γαμώ; Περιμένω σου λέω.Τι άλλο να πω πιο ξεκάθαρο, είπα από μέσα μου, περιμένω.

-Μήπως έχει απεργία σήμερα; είπε η φωνή. Μήπως χτύπησε ο οδηγός; Ένα χαμόγελο κρυφό έσκασε στο στόμα μου και σκέφτηκα ‘’να, η ευκαιρία’’.

-Ναι, άκουσα ότι έχει απεργία, ναι.

-Παλιάνθρωποι, κάθε μέρα κάτι σκαρφίζονται για να μην δουλέψουν. Θα περιμένω και εγώ μαζί σας, θα γνωριστούμε καλύτερα. Σπανίζει αυτό στις μέρες μας. Η συζήτηση με τον συνάνθρωπο εννοώ.

 Τότε ήταν που έσπασα, λύγισα ρε παιδί μου. Ήθελα να γυρίσω το κεφάλι μου από την αριστερή μεριά και να δω το τρόλεϊ ή από την δεξιά και να έχει εξαφανιστεί όποιος και  να ‘ταν δίπλα μου.

-Ρε γαμημένε, βλέπεις να’χω όρεξη για κουβεντούλα; Περιμένω σου είπα. Δεν είπα τίποτα άλλο. Τίποτα που να προδίδει την κοινωνικότητα μου ή την φιλική μου διάθεση. Άντε και γαμήσου. Και κάνω την κίνηση προς τα δεξιά. Κανείς, καμία, τίποτα. Μόνος μου στο παγκάκι της κατασκευής. Κάποιος με δουλεύει. Σηκώθηκα και έψαχνα σαν τρελός πίσω από την στάση, μέσα στο μαγαζί που βρίσκονταν  δίπλα από εκεί που καθόμουν, τίποτα. Επίσης είχε βραδιάσει, αλλά η αισθήσεις μου, μου έλεγαν ότι μόλις έκατσα. Όλα έδειχναν ότι κάτι δεν πάει καλά.

Η αναμονή;Τα προβλήματα; Το τρόλεϊ; Η φωνή; Εγώ; Εσύ; Άντε ρε με τις μαλακίες. Τρελαίνονται τα παλικάρια; Οι άντρες λέω  τα χάνουν; Σηκώθηκα από την στάση, περπάτησα μέχρι να φτάσω το βατραχάκι απέναντι, έβγαλα ένα παγωτό από την τσέπη μου,το χάιδεψα, καβάλησα το πόνυ μου και καλπάσαμε μέχρι την επόμενη στάση.

Κεφάλαιο ΙΙ: Πως είναι να γελάς;

 Βαρέθηκα να γελάω από ανάγκη, για χάρη της ευγένειας,αλλά και της ψυχικής μου ισορροπίας. Χα,χα,....χα....χα... και δώστου  πάλι, ξανά και ξανά στον αέναο κύκλο της μεταμφίεσης και της μπουρδοποίησης. Και όλα αυτά μετά από παρακολούθηση κωμωδίας εις το λαπτοπι. Όχι, ότι έχει ιδιαίτερη σημασία, θα μπορούσε να συμβεί σε οποιαδήποτε κατάσταση. Στο φαγητό, στην τουαλέτα, στη δουλειά, παντού. Στην τελική, όταν χύνω γελάω....ναι το κάνω. Εεε.. Γελάω; Εννοώ, γελάω, γελάω;  Το πιάνεις έτσι; Το μήνυμα πίσω από τις λέξεις, έρχεται. Αχ, πως το έφερα πάλι. Πως είναι να γελάς; Την αλήθεια να λέμε, σε αυτήν την έξω από τα όρια στιγμή, πρέπει να γελάω με την ψυχή μου, που λέμε. Ή και εκεί βγαίνει αυτή η ανάγκη, να δείξω την ικανοποίηση μου στην παρτενέρ μου για να μην την θίξω; Βρε συ, αυτό είναι το αρχικό μας ερώτημα, πως θα απαντήσεις;
 Αυτές οι στιγμές γέλιου που θες να φτύσεις τα πνευμόνια σου έχουν μειωθεί, αυτό είναι γεγονός. Δεν παίρνεις ανάσα, μόνο γελάς. Κάποιος να πατήσει το κουμπί και να σε σταματήσει, αλλά είναι και διεγερτικό, θες και άλλο, χχαχαχαχαα,,χαχαχαχαχ και άλλο ,χαχαχαχαχα, σταμάτα ρε μαλάκα,χαχαχαχαχα, και άλλο..! Την πιο μεγάλη πλάκα έχει το γέλιο με γυναίκες που φλερτάρω, όχι όλες. Εκεί συνειδητοποιείς ότι γελάς από ευγένεια, αλλά δεν γίνεται να το σταματήσεις γιατί θα χάσεις το παιχνίδι. Πρέπει να δείχνεις ευχάριστος και συγκλίνων με το απέναντι κορίτσι. Ε, ρε πλάκες!
 Πως είναι να γελάς όμως; Πως γίνεται να θυμηθείς να γελάς, όπως έκανες παλιά με τους φίλους σου στα σκαλιά κάποιας πολυκατοικίας; Μην το πιέζεις, αυτά τα πράγματα έρχονται μόνα τους. Πολύ αμφιβάλλω λοιπόν γι' αυτό. Πανούργα σχέδια και καταχθόνιες συνεδρίες για να καταφέρεις να γελάσεις πάλι. Μόνη της η χαρά δεν έρχεται. Μόνο η Χαρά,η γλυκιά μου σκυλίτσα. Το αποφάσισα, η Χαρά θα είναι η πρωταγωνίστρια σε όλα. Γέλα λοιπόν, όχι πουλί μου, όχι χαρά μου, όχι όχι... ξέφυγα. Γέλασα λίγο τώρα, με μια σκέψη που δεν μοιράζομαι, αμέ.

Κεφάλαιο Ι: Πως είναι να πεθαίνεις;

 Η νύστα ήταν πολύ ''μικρή'' για να με κερδίσει. Ένα τσιγάρο ακόμα, ο υπολογιστής ανοιχτός πάλι και τέτοια. (Χαρτί δεν έχει πια, μολύβι για να γράψεις. Όχι.) Μια σκέψη έφτανε, μια γαμοσκέψη. Πάει καιρός που έχω να το νοιώσω αυτό. Τέλος πάντων, το πρώτο που μου ήρθε στο κεφάλι είναι αυτό: πως είναι να πεθαίνεις; Διάρκεια ε; Όχι μπαμ και κάτω. Να πεθαίνεις λοιπόν.
 Η σκυλίτσα μου, η Χαρά, πρέπει να πάει κάπου που θα την αγαπάνε. Εεε, ναι σε αυτήν...πάει αυτό! Σίγουρα μόνο αυτή. Φίλοι, λίγοι, πρέπει να τους χαιρετάω κάθε που μπορώ. Στιγμές μαζί τους, να θυμηθώ. Στιγμές πραγματικές να ζήσω μαζί τους. Ρε μαλάκα πεθαίνεις. Όχι,όχι να ζήσω. Έρωτες. Κλάματα που θα πέσουν, από όλες. Και εγώ βέβαια πολύ κλάμα, πεθαίνω,δεν θα τις ξαναδώ ποτέ χαχαχαχα, αλλά θα κλάψω. Γονείς. Και αυτοί σαν τους φίλους τους λίγους. Και ήρθε η σειρά μου. Ή μήπως να πιάσω και τα πράγματα. Αφού ήρθαν και αυτά. Τραγούδια, κιθάρες, γραψίματα, τα αγαπημένα μου αντικείμενα, ναι, θα τα υμνήσω και αυτά, θα αφήσω παραγγελιές, όλα προς κάτι, προς κάποιον, είναι και η υστεροφημία, έχω και εγώ την τρέλα μου. Και ήρθε η σειρά μου. Θα κάνω τα πάντα και όχι όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά με νόημα, με κάτι παραπάνω από αυτό που εννοούν οι άλλοι. Όλες τις τρέλες του κόσμου θα δοκιμάσω, αμεεεεεέ. Θα κάνω και ένα παιδί, γιατί όχι. Ας μεγαλώσει χωρίς πατέρα. Τι θα λέει όμως για τον πατέρα του είναι το θέμα. ''Με έκανε ενώ πέθαινε. Ήθελε να νοιώσει αυτό το πατρικό συναίσθημα έστω και αν δεν με έβλεπε ποτέ. Τι άντρας ήταν ο πατέρας μου''. Αυτό μου φτάνει, θα είμαι περήφανος για το παιδί μου.
 Όλα αυτά πέρασαν από το μυαλό μου. Όλα.....εντάξει τώρα, αυτά. Να σου πω την αλήθεια ήμουν και στην τουαλέτα όταν συνέβαινε το θανατικό μου, αλλά τι σημασία έχει που είσαι. Μπορεί και να κοιμόμουν, να ήμουν στο γραφείο, να έκανα έρωτα, έτυχε έτσι όμως. Ωραία, ωραία το μόνο που μένει είναι να πεθαίνω.  

Μην τυχόν...

 Ναι, αμέ....θα κάνω πως δεν είδα. Δεν άκουσα την φωνή σου, ντε. Φώναξες; Πότε μωρέ; Οι γνωστές παραισθήσεις, που το φως του ήλιου σε κάνει να νομίζεις ότι είδες κάτι, αλλά αυτό αχνοφαίνεται και δεν μπορείς να διακρίνεις καλά. Εεεε, αυτό. Κάτω από την θάλασσα, που ανοίγεις τα μάτια σου και όλα είναι θολά,σαν να έχεις μόνιμα μυωπία. Ακριβώς αυτό. Ναρκωτικά, αλκοόλ, νύχτα, μουσική, αυτό χθες δεν έγινε, είχα πιει. Αυτό...

Something Like Love

Χ: - Ακουμπάμε σε δύο τεράστιες κολώνες, φτιαγμένες από στοιβαγμένες πέτρες, ούτε μικρές, ούτε μεγάλες . Δεν βλέπουμε ο ένας τον άλλον, αλλά μπορούμε να πιαστούμε από τα χέρια.

Χ²: -Βρισκόμαστε στη μέση ενός κόκκινου δωματίου, με βαριές πορτοκαλί κουρτίνες. Ο τοίχος που βλέπουμε μπροστά μας, είναι γεμάτος καθρέφτες  κάθε είδους.

Χ: -Σε ρωτάω, ‘’Τι βλέπεις;’’ ‘’Εεε, βλέπω το σπίτι μας. Έχει παλιώσει, είναι γκρεμισμένο και κάποιοι μένουν μέσα’’ απαντάς.

Χ²: -Στην πίσω μεριά κάθεται ένας κύριος σε μια καρέκλα. Φοράει τις πιζάμες του και στον λαιμό του διακρίνω ένα σημάδι.

Χ: -Ααα, ρε γαμώτο δεν μ’ ακούς . Μέτα με ρωτάς εσύ τι βλέπω. ‘’Εσύ τι βλέπεις;’’

‘’Ζευγάρια να χορεύουν, πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Σιγά σιγά πέφτουν στο κενό χαμογελαστοί και το κάθε ζευγάρι προσγειώνεται μέσα στη βάρκα του και συνεχίζουν τον χορό’’.

Χ²: -Πιανόμαστε από το χέρι και περπατάμε κατά μήκος του δωματίου. Παρατηρώ ότι το δωμάτιο αλλάζει χρώματα σε κάθε βήμα μας.

Χ: - Καλά λέγε τα δικά σου, τι να σου πω; Εκτείνουμε τα χέρια μας προς τα πίσω και παρόλο που οι κολώνες είναι χοντρές, καταφέρνουμε να πιαστούμε.

Χ²: -Ρε παιδί μου, τα ίδια λέμε, ξεκόλλα. Τα χέρια μας, τα χέρια μας...! Ο κύριος είναι ακόμα εκεί και μας κοιτάει επίμονα. Απότομα σηκώνεται τρέχει προς το μέρος μας, βγάζει από το παντελόνι του ένα πριόνι και μας κόβει τα χέρια. Θεέ μου… χριστός ανέστη.

Χ: - Η αίσθηση του να σε αγγίζω είναι θαυμάσια. Όμως, οι κολώνες αρχίζουν και μας σπρώχνουν, νοιώθω τα χέρια σου να απομακρύνονται. Δεν σε αφήνω, δεν μπορώ. Αποκόβονται από πάνω μας τα χέρια μας, χριστέ μου… αληθώς ο κύριος.

Χ²: -Ρε συ, σε ποιο επεισόδιο είμαστε; Σεζόν 2 σίγουρα, αλλά σε ποιο;

Χ: Πίτσα παράγγειλες; Νομίζω στο 5. Άντε βάλε.

Χ²: Οκ. Θα μου πιάσεις το χέρι;

Χ: Εσύ τι λες; Ζουγκουνίτσα μου….!

6 Μαρτίου

Καλημέρα γλυκό μου ημερολόγιο.

 Όταν ξυπνάω το πρωί είναι τέλεια. Ανοίγω τα μάτια μου,  χαζεύω όλο το δωμάτιο μου, τεντώνω τα χέρια μου και χαμογελάω. Μετά πάω στο μπάνιο και κάνω τις καθαριότητες, όπως μου έμαθαν, δόντια, πρόσωπο, πέος. Αφού είμαι καθαρός, τρέχω γρηηηηηηηήγορα στην καταπληκτική κουζίνα. Εκεί με περιμένει το γάλα, ο καφές και ίσως λίγο φαγάκι. Το γάλα μου το πίνω πάντα με λίγο καφέ γιατί μου μυρίζει ,χεχε!

 Το αγαπημένο μου είναι μετά. Ο σκύλος μου, ο Μπιλ. Έρχεται στα πόδια μου, στο δωμάτιο μου και μου ζητάει χάδια. Παίζουμε με τις ώρες, γιατί τον αγαπάω πολύ. Εντάξει, ψέμματα είπα, έχω και άλλο αγαπημένο. Συγχώρεσε με. Ανοίγω, λοιπόν, τον υπολογιστή μου για να δω τι έκαναν οι φίλοι μου χθες, ξέρεις τώρα, notification, likes, share, poke, αχ, πως μ’αρέσουν τα poke! Πάντα ακούω μουσική στο youtube και προσπαθώ να μάθω όλα τα τραγούδια του Justin Bieber για να τα τραγουδάω συνέχεια. Περνάω φανταστικά το πρωί.

 Έχω ξυπνήσει πλέον για τα καλά. Το κεφάλι μου γεμάτο από micro-μαλακίες. Συνεχίζω όμως να περνάω καλά, πίνοντας τον καφέ μου και ακούγοντας μουσική, παλιά, πάντα. Ο καπνός έχει γεμίσει τα πνευμόνια μου και έχω την ανάγκη να φυσήξω δυνατά, να φύγουν όλα. Τελικά δεν φυσάω. Κάθομαι με την αναπνοή κρατημένη στο ενδιάμεσο, κάπου στον οισοφάγο. Σκέφτομαι ότι κάτι λείπει. Ζάχαρη στον καφέ; Σφιχτό τσιγάρο και δε μ’αρέσει; Φωτεινότητα στον υπολογιστή; Ένταση; Στο τέλος ενδίδω στην εκπνοή γιατί θα σκάσω. Ο αέρας που βγαίνει από μέσα μου είναι τόσο δυνατός και γεμάτος που σπάει η οθόνη, χύνεται ο καφές, γκρεμίζεται ο τοίχος και εγώ παίρνω την αντίθετη κατεύθυνση και σκάω στον πίσω τοίχο.

 Κάτι λείπει το πρωί. Το φανταστικό πρωινό μου...κάτι, κάτι!!!!!